ΜέΣα σΤη πΟλη....

Θα βρέξει καραμέλες!!!

2011-12-30T21:33:00.000+02:00

Την Τετάρτη 4/1/2012, στις 18:00 σας καλούμε στο θεατρικό παιχνίδι για παιδιά με το παραμύθι: “Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι”. 

Ελάτε να παίξουμε και να γελάσουμε στο “Κοινωνικό Πολιτιστικό Στέκι Ηλιούπολης” (πρώην δημοτικό αναψυκτήριο άλσους). Είσοδος ελεύθερη από οδό Μνησικλέους & Ύδρας.

Μία βόλτα

2011-11-14T00:51:00.000+02:00

Λιγόστεψαν τα λόγια σε αυτή τη ‘γειτονία’ τόσα και τόσα γίνονται πια που δε ξέρεις τι να πρωτοπείς!!!! Δε πάνε στα κομμάτια όλα!!!!!! Το σύμπαν είναι άπειρο και εμείς ούτε καν ένα σημαδάκι!!!!

Υγ: ωραίος ο τελευταίος δίσκος

 του Tom Waits!!!

:ρ

Για να μην ξεχνιόμαστε...

2011-08-14T20:13:00.000+03:00

Γιατί...όποιος ξεχνάει χάνεται..

στη καρότσα!!!!!

2011-08-09T01:55:00.001+03:00

Χαζεύοντας στο διαδίκτυο  έπεσα σ' ένα κείμενο δημοσιευμένο το 2009 από Το Παρόν Της Κυριακής.  Εικόνες από μία άλλη Αθήνα, μιας άλλης εποχής.

Ακουμπήστε την πλάτη σας στη καρέκλα και….. φύγαμε πάνω στη καρότσα!!!!!

Μια φορά και έναν καιρό

Του ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ

Ένας κάποιος αδέσποτος σκύλος αξιόλογων σωματικών διαστάσεων που Κύριος οίδε ποια φιλοσοφικά προβλήματα τον βασάνιζαν, περιήλθε ξαφνικά σε κατάσταση αλλοφροσύνης και άρχισε να επιτίθεται και να δαγκώνει όποιον εύρισκε μπροστά του. Επειδή η παράκρουση αυτή επήλθε σε εργάσιμη ώρα, οι τυχεροί που βρέθηκαν ενώπιόν του και γνώρισαν τη δύναμη των σιαγόνων του, ήταν γυναίκες και λίγα μικρά παιδιά στα οποία δεν επιδαψίλευσε δάγκωμα μισής μερίδας ως ώφειλε, αλλά διένειμε ακριβοδίκαια τα δήγματα του σε ίσες δόσεις σε μικρούς και μεγάλους. Η δράση του κάλυψε μια ευρεία περιοχή, με θύματα είκοσι περίπου άτομα, κι ενώ ο σκύλος εξαφανιζόταν από προσώπου γης, τα κλάματα και οι φωνές ξεσήκωσαν τις γειτονιές.

Αμέσως γεννήθηκε η υποψία ότι μπορεί να ήταν ο σκύλος λυσσασμένος, κι επειδή δεν συνελήφθη επ' αυτοφώρω για να τον πάνε για εξέταση αλλά εξαφανίστηκε, οι γιατροί συνέστησαν σε όσους δάγκωσε να υποβληθούν αμέσως σε αντιλυσσική θεραπεία. Η θεραπεία αυτή, αρκετά επώδυνη εκείνα τα χρόνια, γινόταν μόνο στο Λυσσιατρείο Αθηνών, που ήταν εγκατεστημένο σε μερικά κομψά πέτρινα οικήματα στον Βοτανικό, στην Ιερά Όδό, κοντά στη σημερινή λεωφόρο Κηφισού. Ταυτόχρονα όμως ανέκυψε ένα σοβαρό τεχνικό πρόβλημα: Πως θα πήγαιναν τόσοι άνθρωποι εκεί στην άλλη άκρη της γης; Και όχι για μία και μοναδική φορά, αλλά για αλλεπάλληλες επισκέψεις, διότι η θεραπεία ήταν επίπονη. Και, το κυριότερο, δεν έπρεπε να χαθεί πολύτιμος χρόνος, αφού η επώαση του ιού γινόταν σε 12 ημέρες και με τα «σε είπον, με είπας» πέρασε ολόκληρη βδομάδα και ο κώδωνας του κινδύνου ηχούσε ασταμάτητα... 

Το περιστατικό αυτό συνέβη περί το 1947. Με τις πρωτόγονες τότε συγκοινωνίες, δεν καλυπτόντανε οι αποστάσεις εύκολα από τα μέσα της εποχής, τα δε λιγοστά προπολεμικά ταξί, εκτός του κέντρου της Αθήνας χρέωναν διπλή ταρίφα. Τη λύση έδωσε ο κύριος δήμαρχος, που χάρη σ' ένα απρόσμενο χουβαρνταλίκι του υπουργού Εσωτερικών, απέκτησε ο δήμος ένα καμιόνι τύπου «Τζαίημς», από κείνα που όργωσαν στον πόλεμο Ευρώπη και Αφρική, και που τελικά οι σύμμαχοι μας τα χάρισαν επειδή δεν ήξεραν τι να τα κάνουν... Πλήρης χαράς και υπερηφάνειας ο δήμαρχος, προσέλαβε οδηγό να το νταραβερίζεται, και το μετασκεύασε σε όχημα μεταφοράς προσωπικού για τη μετακίνηση των εργατών και τεχνιτών του δήμου, τοποθετώντας αντικριστά δυο ξύλινους πάγκους κατά μήκος της καρότσας, όπου με άνεση μπορούσαν να στριμωχθούν περί τα δέκα άτομα ανά πλευρά. Μια μεταλλική σκαλίτσα στο πίσω μέρος του οχήματος βοηθούσε στην άνοδο και την κάθοδο, που έμοιαζαν ολίγον με... ακροβασία. Η μετασκευή πραγματοποιήθηκε σε συνεργείο που ο ιδιοκτήτης του ήταν κατά σύμπτωση πολιτικός φίλος του δημάρχου, δηλαδή απόλυτα χρειαζούμενος άνθρωπος οψέποτε γινόταν εκλογές. Η συνεννόηση των εποχουμένων με τον οδηγό γινόταν με χτυπήματα στο κουβούκλιό του, υπό τη μορφή σημάτων Μορς στο πιο εκλαϊκευμένο. 

Αρχικά κάποιος κυνικός δημοτικός σύμβουλος πρότεινε να το χρησιμοποιήσουν για σκουπιδιάρικο, κάτι που θα χαρακτηριζόταν πρόοδος, επειδή μέχρι τότε και για αρκετά χρόνια ακόμη τα κάρα καθαριότητος τα έσερνε ένα ψωραλέο γέρικο άλογο. Τότε ήρθε σαν θείο δώρο το δάγκωμα των δημοτών, διότι έδωσε την ευκαιρία στο δημοτικό συμβούλιο να επιδείξει την κοινωνική του ευαισθησία αποφασίζοντας ομοφώνως να παραχωρηθεί το «Τζαίημς» για τη δωρεάν μεταφορά των λυσσοδήκτων όσο διάστημα απαιτούσε η θεραπεία τους. Έτσι, μια φορά την εβδομάδα οι υπό θεραπείαν έκαναν αυτοκινητάδα στο Λυσσιατρείο και όλοι ήσαν πανευτυχείς... 

Ο οδηγός του αυτοκινήτου συνέπεσε να είναι γνωστός μας, και πάνω στην κουβέντα γι' αυτές τις πρωινές διαδρομές προς τον Βοτανικό, μας πρότεινε να μας πάρει μαζί του καμιά μέρα για παρέα. Άλλο που δεν θέλαμε εμείς, που πέταγε η καρδούλα μας για βόλτα με αυτοκίνητο «σ' άλλη γη σ' άλλα μέρη, που κανέναν δεν ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει...» όπως έλεγε το τραγούδι, σουξέ της εποχής. Μας συνέστησε μόνον ν' αποφύγουμε τα πολλά-πολλά και τις κουβέντες με τους... συνεπιβάτες μας, επειδή επιτρέπεται μόνον τους συγκεκριμένους ασθενείς να μεταφέρει. Ήτανε καταχείμωνο. Δώσαμε ραντεβού μπροστά στο δημαρχείο στις εξίμισι το πρωί. Ήδη τα γυναικόπαιδα είχαν καταλάβει μπαμπουλωμένα λόγω κρύου τις θέσεις τους στους πάγκους του φορτηγού. Φυσικά, το πίσω μέρος της καρότσας έμενε συνέχεια ανοικτό και μόνον την οροφή εκάλυπτε μουσαμαδένια τέντα. Είχε κι ένα διαολόκρυο... Σκαρφαλώσαμε κι εμείς και πιάσαμε βλοσυροί και αμίλητοι τις ακριανές θέσεις δίπλα στη σκάλα. Μόλις μας είδαν ξαφνιάστηκαν που έμπαιναν στην ομάδα δυο άγνωστοι που τους βλέπανε πρώτη φορά, ύστερα δε από σύντομη σιγή η πιο περίεργη συνάμα δε και η πιο... δημοσιοσχεσίτισσα ρώτησε: 

«Σκύλος δάγκωσε και σας;».  

Θυμήθηκε ο Μιχάλης τη σύσταση του οδηγού και βίαια αποκρίθηκε: 

«Όχι. Εμείς δαγκώσαμε σκύλο».  

Η απάντηση έφερε μουγκαμάρα στην ομήγυρη, διότι τα δύσκολα εκείνα χρόνια κυριαρχούσε το δόγμα «Των φρονίμων ολίγα». Έτσι, τόσο στη μετάβαση όσο και στην επιστροφή επικράτησε απόλυτη σιωπή που μετέτρεψε το φορτηγό σε Αβαείο Τραπιστών μοναχών... Κατά τα άλλα ήταν ένας ωραιότατος πρωινός περίπατος. καθώς οδεύαμε από μέρη που δεν είχαμε ξαναδεί, και η χαρά μας έγινε μεγαλύτερη όταν σταματήσαμε μπροστά σε κάτι «μπάρες» για να περάσει ασθμαίνοντας και ξεφυσώντας μαύρο καπνό ο «Μουτζούρης» με τα ατελείωτα βαγόνια που έσερνε ξοπίσω του...

Με τη θεραπεία που ήταν προς το τέλος ξεμπέρδεψαν στο τσάκα-τσάκα και να 'μαστε πάλι πίσω στο σημείον εκκινήσεως. Μόλις αποβιβαστήκαμε, αφού οι συνεπιβάτες μας χαιρετήθηκαν... μεταξύ τους και έφυγαν, ο Ρούσος, όπως λέγανε τον οδηγό, μας έκλεισε το μάτι λέγοντας:

«Και τώρα εμείς στη δουλειά μας...» 

Επιβιβαστήκαμε και κατευθυνθήκαμε ανατολικά της Νέας Σμύρνης, στον οικισμό που λεγόταν «Ασύρματος», από κάτι κεραίες ασυρμάτου που δέσποζαν στην περιοχή. Ο Ρούσος σταμάτησε μπροστά σ' ένα τσαρδάκι. Κατεβήκαμε. Χτύπησε την πόρτα και μας άνοιξε μια γριά, η κυρά Παρασκευή, που μας καλοδέχτηκε πρωινιάτικα στην κουζινούλα της που χρησίμευε και σαν κουτουκάκι για λίγους και εκλεκτούς... μύστες. Με το που κάτσαμε σε κάτι παλαιικές καρέκλες, μας έφερε για να μη μένουμε αργοί μια κανάτα ρετσίνα με τρία ποτήρια. Έφερε και λίγη φέτα και στο πι και φι ετοίμασε αυγά τηγανητά και λουκάνικα μαζί με κομμάτια από πικάντικο σουτζούκι.  

«Άλλο τίποτα δεν έχω να σας φιλέψω», είπε.  

Είχε τόση θαλπωρή ο λιλιπούτειος εκείνος χώρος που σου μιλούσε κατευθείαν στην ψυχή. Ήταν και το «μασίνι» που έκαιγε στη γωνιά σκορπώντας ζεστασιά ανάκατη με τις μυρωδιές των μεζέδων που μόλις μαγείρεψε. Κάτω από το τραπέζι με τα παράξενα ποδάρια, για να μην πατάνε στο χώμα υπήρχε απλωμένο ένα κιλίμι γεμάτο τρύπες από τα τσιγάρα των απρόσεκτων θαμώνων. Σε λίγο η κυρά Παρασκευή έβαλε στο σαγανάκι μερικά κομμάτια «καβουρμά», πήρε κι αυτή ένα ποτηράκι και ήρθε στην παρέα μας. Ήτανε μια τόσο γλυκιά γιαγιά που σε κατακτούσε. Χήρα, χωρίς παιδιά, χωρίς κανέναν, ζούσε ολομόναχη από το ιδιότυπο αυτό ταβερνάκι που χωρούσε λίγα άτομα που της εξασφάλιζαν τα προς το ζην. Ήταν ταυτόχρονα σπίτι και... επαγγελματική στέγη, και με τον γλυκομίλητο χαρακτήρα της ήτανε σε όλους αγαπητή... Ένα καλύβι με αυτοσχέδιους μεζέδες που αν μας τους προσέφεραν σε φαγάδικο περιωπής θα τους επιστρέφαμε μετά βδελυγμίας. Τώρα όμως σαν αρπακτικά προσπαθούσε ο καθένας μας να εξασφαλίσει τη μερίδα του λέοντος για πάρτη του. 

Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε που, έφηβοι ακόμη, είχαμε την πρωτόγνωρη αυτή εμπειρία χάρη στον μεγαλύτερο μας, τον «μπέκρα» Ρούσο, που πέθανε αλκοολικός. Μεγαλώσαμε, γεράσαμε, γνωρίσαμε πολλά κουτούκια, ταβέρνες και κέντρα πολυτελείας με γκαρσόνια με σμόκιν ή κόκκινη ζώνη στη μέση τους. Η θύμησή μας όμως έμεινε αιχμάλωτη στο τσαρδάκι της κυρά Παρασκευής με το μασίνι και τα αχνισμένα τζάμια πίσω από τα κεντητά κουρτινάκια, και το κορύφωμα για μπρέκφαστ, αντί γάλα ή καφέ, ρετσίνα με... καβουρμά. Και ήταν η ώρα οκτώ το πρωί...

Ανάμικτα συναισθήματα

2011-06-30T01:00:00.000+03:00

Ανάμικτα συναισθήματα αυτές τις μέρες… αυτά που έχουν δει τα μάτια μου, αυτά που έχω μυρίσει και αναπνεύσει δε τα είχα γνωρίσει μέχρι σήμερα και δεν το παίζω κάτι για αυτό. Είδα τέρατα! Δε θέλω να πω αυτά που είδα γιατί  πολλοί θα τα είδατε  από κοντά και οι ποιο πολλοί από την τηλεόραση. Και πάνω σε αυτό νοιώθω ντροπή… Η πλατεία θα έπρεπε να ήταν γεμάτη,  δεν έπρεπε να πέφτει καρφίτσα… Αλλά ο έλληνας ήταν στα καφενεία!!!! Έπινε ΚΑΦΕ!!!!!!! Οι καφετέριες ήταν γεμάτες!!!! Τα σουβλατζίδικα ήταν πήχτρα!!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΛΕΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Άστρο του πρωινού

2011-04-22T17:31:00.003+03:00

Γειά σου Νίκο!!!

απλός άνθρωπος

2011-04-14T01:33:00.000+03:00

Πήγε αργά για να τελειώσουμε, βγήκαμε στο δρόμο και η μυρωδιά της άνοιξης μας πήρε από τα μούτρα, αυτά τα ήσυχα βράδια στη πόλη, δε σου κάνει κέφι να κλειστείς στο καβούκι σου!!! Έτσι πάρθηκε η απόφαση να πάμε στο μπαρ του Νικόλα να πιούμε μια μπύρα.

Μπαίνοντας μέσα ο Νικόλας ήταν στη θέση του πίσω από τη μπάρα, άδειο το μαγαζί, μόνο δύο άντρες καθόντουσαν μπροστά στη μπάρα. Είχαμε καιρό να βρεθούμε σ’ αυτό το μαγαζί, όπως πάντα σκοτεινό, ζεστό και τα πορτοκαλί αρρωστιάρικα φώτα να λούζουν το μεγάλο σταυροδρόμι έξω από τη τζαμαρία. ¨Ατελείωτες βραδιές εδώ μέσα.¨ Συλλογίστηκα.

Ο Νικόλας μας καλωσόρισε με αγκαλιές και φιλία, χαιρόταν να μας βλέπει, του θυμίζαμε τα νιάτα του μας είχε πει ένα βράδυ. Κάτσαμε, έβγαλε τις μπύρες και κάθισε μαζί μας.

Οι δύο άντρες λίγο πιο πέρα μίλαγαν δυνατά λέγοντας διάφορα, γελώντας. Ο Νικόλας τους κοίταζε που και που δίνοντάς μας να καταλάβουμε πως του είχαν σπάσει τα νεύρα.

Κάποια στιγμή πίρε το αυτί μου να λένε μεταξύ τους «Ρε, έλα να τον δουλέψουμε λίγο να γελάσουμε»! Του κοίταξα αδιάφορα για να καταλάβω λίγο τον ‘κόσμο’ τους. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβει κανείς, άνθρωποι που πλατσουρίζουν στα ρηχά, είχαν πιεί κιόλας, δε θέλει πολύ! «Ρε Νικόλα;!» φώναξε ο χοντρούλης που το πουκάμισο του ταλαιπωριόταν πάνω του. Ο Νικόλας γύρισε προς το μέρος τους περιμένοντας την ερώτηση τους. Αυτοί γελώντας σαρκαστικά κάτω από τα μουστάκια τους τον ρώτησαν «Πες μας ρε Νικόλα, τι είναι ο Θεός;» και χωρίς να μπορέσουν να συγκρατηθούν ξέσπασαν στα γέλια. ‘Ωραίο χιούμορ’ σκέφτηκα. Ο Νικόλας του άφησε λίγο να συνέρθουν απ’ τα γέλια, μόλις άρχισαν να τελειώνουν ο Νικόλας τους κοίταξε ήρεμος, ρούφηξε το τσιγάρο του και τους είπε «Μικρούλια μου, Θεός είναι η Ανώτερη Υπέρτατη Αιτία». Πόσο απλά μπορεί να το πει ένας άνθρωπος και πόσο δύσκολο είναι να το ακούσει ο κόσμος ; « Το μαγαζί δε σερβίρει άλλο απόψε κύριοι». Τους είπε καρφώνοντας το βλέμμα του στα μάτια τους. Τα γέλια τους κόπηκαν και φανερά ενοχλημένοι πλήρωσαν και έφυγαν βιαστικά.

Τελικά ο «απλός άνθρωπος» είναι αυτός που καταλαβαίνει την πολυπλοκότητα ; ή κάτι άλλο…;;;; Ίσως μάθουμε κάποια στιγμή.

Καλό βράδυ.

Καφεδοφιλοσοφίες

2011-01-18T20:02:00.001+02:00

(γιατί τα αμπέλια τα ήπιαμε)  

Και τρισδιάστατες αναμνήσεις. . . ή δισδιάστατες;;;…

Τελικά τι είναι αυτό που πολεμάμε βυθισμένοι σε σκέψεις και αναμνήσεις; 

Εμείς οι άνθρωποι παλεύουμε για την αθανασία, για την αθανασία που δεν έχουμε.. και η πλάκα είναι ότι νομίζουμε πως την έχουμε!... κάνοντας κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό μας μένουμε στο ίδιο σημείο… Καμία προοπτική εξέλιξης… Ο κόσμος είναι παραπέρα!  Μπερδεύοντας τα αυτονόητα με τα κατανοητά… 

Καλή χρόνια να έχουν όσοι χάθηκαν και έχασα από κοντά μου! 

Για τους υπόλοιπους θα προσπαθήσω να είναι...!   

Ποδηλατάδα σΤοΝ ΥμΗτΤο!!!

2010-12-20T16:36:00.000+02:00

Δε θέλει πολλά!!!  Φοράς λίγα ρούχα, γιατί θα σκάσεις και παίρνεις τον ανήφορο! Σου βγαίνει λίγο η γλώσσα, φτύνεις μερικές δεκάδες τσιγάρα ΑΛΛΑ φτάνεις στου βουνό!!!  

Η διαδρομή γνωστή αλλά πάντα συναντάς καινούρια πράματα!!! Όπως ένα στολισμένο δέντρο!!!!

Αν και το έχουν κάψει πολλές φορές το πράσινο υπάρχει ακόμα.

Το βουνό προσελκύει καθημερινά πεζοπόρους και ποδηλάτες. Αυτή τη φορά μου έκανε εντύπωση που είδα αρκετούς νέους ανθρώπους να κάνουν τη βόλτα τους. Κάποιοι μόνοι τους, άλλοι με τα σκυλιά τους..     

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη το βουνό και το βουνό τον άνθρωπο.

Και να θυμίσω πως στα σχεδία τους έχουν τη κατασκευή μεγάλων αυτοκινητόδρομων που σημαίνει τη καταστροφή χλωρίδας και πανίδας του Υμηττού. Τσιμέντο παντού δηλαδή! 

Μία λιμνούλα στη μέση του δρόμου!!!

Μία χρήσιμη συμβουλή για όσους θέλουν να πάνε με το ποδήλατο τους σε κάποιο βουνό: ξεφουσκώνουμε λίγο τα λάστιχα για λιγότερους κραδασμούς και καλύτερη πρόσφυση στον ανώμαλο δρόμο. Αν είναι πολύ φουσκωμένα το ποδήλατο χοροπηδάει με κίνδυνο να φάμε τα μούτρα μας κι αν τα φάμε δε θα είναι καθόλου ευχάριστο, έχουν γκρεμούς τα βουνά, κοτρώνες, σπασμένους κορμούς κ.τ.λ. δε λέει.. Και στη καλύτερη περίπτωση τα χέρια και ο κώλος μαυρίζουν απ’ τα χτυπήματα!!!

Ήταν μια συμβουλή από τον Elrond!!!!χαχα...

Από ψηλά είναι όλα αλλιώς !

Κάπου εδώ η βόλτα τελειώνει! Καλές βόλτες σε όσους ανηφορίσουν προς το βουνό!!!!

 Έτσι κι αλλιώς μια μέρα τα βουνά θα πάρουμε…!!!!  Καλή βδομάδα!  

‘’Κάτω από ερπύστριες ότι αγαπώ’’*

2010-12-17T13:04:00.002+02:00

Παιδιά ακρωτηριασμένα…. . .  .

Παιδιά που δε ξέρουν τη λέξη παιχνίδι…. . ..

Γυναίκες σακατεμένες… . . ..

Άνδρες που κλαίνε πάνω από άψυχα κορμιά……….. . .

Άνθρωποι όπως εσύ κι εγώ….

''Κάτω από ερπύστριες  όλη η ζωή μου η Παλαιστίνη αιμορραγεί’’*

 Πόσες εικόνες θες;

'’Πως με δυο χέρια να τους χτυπήσω; Πως μ’ ένα σώμα ν’ αντισταθώ;’’*

*στίχοι απ’ το τραγούδι ‘Παλαιστινιακό’ από τους Υπεραστικούς 

Ένα τραγούδι που αξίζει… 

μπράβο παιδιά…

Αηδία Νο 15,896!

2010-12-07T01:54:00.004+02:00

Αφιερωμένο...

Σαμπαχ

Πότε αλύγιστος και πότε χάρτινος
από τα θαύματα του κόσμου εξαντλημένος.
Νότες ανήσυχες σκαλίζουν τα χωράφια μου
και κάθε άνοιξη φυτρώνουν venceremos.

Όσοι με γέλασαν, όσοι με κέρασαν
πικρό ποτήρι κι άχρηστους κανόνες,
θα ηττηθούν απ' ό,τι πιο αδύναμο
από τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες.

Ψυχή αδάμαστη, θεριό ανήμερο,
το απολιθωμένο φως να σε λογχίσει
κι απ' το διάφανο το τραύμα το γλυκό
ένα σαμπάχ μακριά να φτερουγίσει.

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Αλμπουμ:Βραχνος προφητης (2000)

η φράση στη φώτο είναι από το τραγούδι: Given to fly των Pearl Jam

Ρε’ σεις!!! Λίγη τσίπα??? Μπα ε? χαζομάρες λέω..!!! Δε πειράζει!

Εμείς στο κόσμο μας κι εσείς στον δικό σας!.. τουλάχιστον ο δικός μας υπάρχει!..

Καληνύχτα..

Μουσική!!!

2010-11-07T19:45:00.000+02:00

Τέσσερα φιλαράκια αποφάσισαν μετά από χρόνια να ξεσκονίσουν τα όργανα τους  και να μπουν στο στούντιο γράφοντας δικά τους τραγούδια. 

Από τότε που πηγαίναμε γυμνάσιο είχαν σκαρώσει τη μπάντα τους που την λέγανε Κουκούλες! Μαζευόντουσαν στο υπόγειο του μικρού τυμπανιστή και αναστάτωναν τους ένοικους και τους γείτονες!!!! 

Τα σχολικά χρόνια πέρασαν, έφυγαν για φοιτητές άλλος Κρήτη, οι άλλοι Πάτρα, ο άλλος Καρδίτσα, μετά ο στρατός κι έτσι αναγκαστικά σταμάτησαν να παίζουν μεταξύ τους. Ξεμπέρδεψαν όμως όλοι από αυτά και ένας από αυτούς αποφάσισε να φτιάξει στο υπόγειο του ένα μικρό στούντιο, όνειρο που είχαν και οι τέσσερις από παλιά. Και έτσι έγινε, άρχισαν να παίζουν ξανά προσθέτοντας ακόμα ένα φίλο, από το στρατό, σκαρώνοντας καινούριες μελωδίες. 

Το πρώτο τους τραγούδι, που η μουσική βγήκε αυτοσχεδιάζοντας όλοι μαζί λέγετε «Το μαύρο φουστάνι» 

Και είναι αυτό:

Επίσης μπορείτε να τους επισκεφτείτε εδώ!!!       

αναΛογική

2010-10-21T10:31:00.001+03:00

ΑγΑπΩ!!!!

2010-09-29T02:47:00.000+03:00

Έτσι όπως το ζήτησε η amfipolos δε μπορώ να αντισταθώ!!! Ναι amfipolos, είναι το καλύτερο θέμα για ανάρτηση! :) 

Και αφού ξεχώρισα τα 10 πράματα που αγαπώ, αν και έχουν μείνει πολλά στην απέξω και προτείνω να το ξανακάνουμε, χειμώνας έρχεται, ας κάνουμε ευχάριστα πράματα!!!!

Το λοιπόν! Αρχίζω…..

1-     Αγαπώ τη μυρωδιά του ξυλουργείου, και ας το απέφευγα σα τον διάολο το λιβάνι, γιατί αυτή η μυρωδιά με μεγάλωσε και είμαι αυτός που είμαι.. και ένας μάστορας σε αυτό, με μουστάκι και μολύβι στο αυτί, που μου έμαθε να είμαι άνθρωπος και να κρατώ την υπομονή μου στα δύσκολα.. 

2-     Αγαπώ τη μουσική,(εγώ και όλη η γη!) γιατί αν δεν είχα αυτή το τρίτο μάτι θα έμενε κλειστό, γιατί αν δεν ήταν αυτή δε θα μπορούσα να εκφράσω και να εκφραστώ. Γιατί κάθε φορά που την χρειάζομαι είναι εκεί και μου θυμίζει αυτά που ξεχνάω! Γιατί ξεκινά από μέσα και φτάνει στις άκρες τον δάκτυλων και χάνετε στον αέρα και πάλι από την αρχή. Και αλίμονο σε αυτόν που αφήνει τη μουσική έξω από τη ζωή του…  .. .  

3-     Αγαπώ τη σιωπή πριν από το πρώτο φιλί, γιατί σταματάνε τα πάντα γύρω σου και το μόνο που ακούς είναι τις ανάσες που γίνονται ‘μαγικά’ ένα… 

4-     Αγαπώ την παρέα μου, γιατί είναι μία ‘κινητή πατρίδα’ για μένα, γιατί ξέρει όλες μου τις κρυψώνες και με βρίσκει και τη βρίσκω, γιατί αυτά τα ‘κωλόπαιδα’ που την απαρτίζουν με ξέρουν καλύτερα κι από μένα και το ανάποδο, γιατί τη στιγμή πριν τη σκανταλιά τα μάτια τους είναι μικρά διαβολάκια που είναι έτοιμα να εκραγούν σε δάκρια από τα γέλια!! και είναι έτσι πάντα! Αλλά για αυτό το ‘Αγαπώ’ θα κάνω ξεχωριστή ανάρτηση κάποια στιγμή.. το έχω καιρό στο μυαλό μου.

5-     Αγαπώ τα βιβλία, αν και δεν είμαι και το πιο μελετηρό παιδί, αλλά διαβάζοντας τα βλέπεις όλα ‘αλλιώς’

6-     Αγαπώ τη στιγμή που με κάνει χαρούμενο το ‘κάτι’ το τόσο δα πραγματάκι, που το χαμόγελο μου είναι η καλύτερη ασπίδα και το βάδισμα μου ΜέΣα σΤη πΟλη είναι πιο σίγουρο και από τη σιγουριά και τίποτα δε μπορεί να μου σπάσει τα παπάρια! (ούπς πιπέρι θα μου βάλω :Ρ) 

7-     Αγαπώ τη δημιουργία με χέρια και μυαλό. Αγαπώ τη στιγμή που θα σηκώσω τρισδιάστατο ένα σχέδιο μου και ας μη φτιαχτεί και ποτέ. Αγαπώ όταν φτιάχνω μία εικόνα στη οθόνη μου, όταν θα κάνω ένα ‘κάτι’ στο χαρτί μου με το μολύβι και ας είμαι απαράδεκτος και κουλός. Αγαπώ αυτό το ‘ξωτικό’ που μου δίνει τις ιδέες και φτιάχνω – γράφω τις  χαζοιστορίες μου στο χαρτί. Η δημιουργία είναι αυτό που ξεκρεμά τη μιζέρια από πάνω μου. 

8-     Αγαπώ τη φωτογραφία γιατί μου θυμίζει ότι πέρασε, ότι είδε το μάτι μου πίσω από το φακό και δε το πρόσεξαν οι πόλοι,  πρόσωπα που χάθηκαν, πρόσωπα που μεγάλωσαν… όπως και το δικό μου, κι ας μη μου αρέσει αυτό…! Στιγμές που γράφει το φως σε λίγα εκατοστά ακριβού χαρτιού και μένουν ζωηρές και ζωντανές για πάντα, κάτι που δε μπορούμε να είμαστε εμείς.

9-     Αγαπάω το πρωινό καφέ (όχι με την Ελένη, υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να τρελαθούμε..) και τα τρία τσιγάρα που κάνω πριν ξεκινήσει η ‘τρέλα’ της καθημερινότητας, γιατί μου συντονίζει το μυαλό καθώς χαζεύω έξω από το παράθυρο. Κακές συνήθειες, μας δένουν στα παλιά, που λέει και Πασχαλίδης.

10-  Αγαπώ τις ιστορίες που λένε οι μεγαλύτεροι για αυτά που έζησαν, από πιτσιρικάς, κάθομαι και τους χαζεύω με τα μάτια και τα αυτιά τεντωμένα. Ποια βιβλία και μαλακίες μου λες, πια μόρφωση και πανεπιστήμια μου τσαμπουνάς??? Έχεις ακούσει ιστορίες από αγράμματα παλιά μαστόρια???? Άντε πες τους για φιλοσοφία, Φρόιντ  και κουραφέξαλα, θα σε αφήσουν μαλάκα! Αυτοί οι άνθρωποι είναι κινητές βιβλιοθήκες. 

Μμμμ……. Ρε να πω ακόμα ένα????........... θα πω! :Ρ 

10,5-  (χιχιχι) Αγαπώ τις παλιές γειτονίες, αυτές με τις μικρές αυλές που μυρίζουν γιασεμί, φρέσκια μπουγάδα, φαγητό, που περπατάς απ’ έξω και ακούς όμορφες φωνές να κουβεντιάζουν πότε δυνατά, πότε ήσυχα, γάτες να σουλατσάρουν στα πόδια της κυρα Μάγδας  καθώς ποτίζει τις γλάστρες. Αυτό είναι ταξίδι! Δε κρατά και πολύ, αλλά μπορείς να ξαναπεράσεις και αργότερα, θα είναι εκεί! Μόνο να εύχεσαι να μη έχουν πεθάνει, γιατί μετά αντί για αυλή θα δεις πιλοτή με αυτοκίνητα και σκατόχρωμους  τοίχους!      

Αγαπώ και θα αγαπώ και δε θα αδιαφορώ, μέχρι το τέλος, και ας παλεύουν να μας κάνουν το μυαλό ζελέ!

Με τη σειρά μου προσκαλώ τους Balidor, γατομαμά(Αερικό), Lúthien,και τη Loth!

Και  όποιον κατά τύχει περάσει από εδώ, και ας μην έχει blog, ας το κάνει με τους φίλους του. 

Νάτα μας πάλι.. ... ..

2010-09-22T13:59:00.000+03:00

Όταν γύρισα από διακοπές, τον Αύγουστο, παρατήρησα πως κάποιοι δρόμοι που πριν από λίγες μέρες ήταν στα μαύρα τους τα χάλια, πέρναγες με το αυτοκίνητο και κοίταγες από τον καθρέφτή να δεις αν ξεκόλλησε καμία ρόδα, αν έφυγε καμία εξάτμιση, αν έφυγε κανα σασμάν και διάφορα άλλα βασικά εξαρτήματα του αυτοκινήτου... Και ήταν ασφαλτοστρωμένοι!!! Καλό αυτό! Αλλά είχα ξεχάσει πως έρχονται δημοτικές εκλογές…. Χμ! μάλιστα! Πάλι τα ίδια! Μας έχουν για ηλίθιους! Και μάλλον είμαστε!...... Μετά από λίγες μέρες έστειλαν και μήνυμα σε ένα φίλο, όπου ο αντιδήμαρχος ενημέρωνε πως οι τάδε δρόμοι είναι ασφαλτοστρωμένοι και με λιγοστή την εξυπνάδα τους στο ίδιο μήνυμα να ζήτα τη ψήφο μας! 

Σκεφτομαι… έχουμε ένα καλό: λιγότερες λακκούβες στους δρόμους! Έχουμε…. Πολλά κακά… μας κοροϊδεύουν! Δηλαδή έφτιαξαν τους δρόμους για να τους ψηφίσουμε!!! Ρε ‘παιδιά’ αν είναι έτσι, να έχουμε εκλογές κάθε χρόνο μπας και γίνουν οι δρόμοι της προκοπής και άλλα πράματα βέβαια…! Τη λαϊκή ρήση που λέει: κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό , είμαι σίγουρος δε τη ξέρουν!

Δε τα βάζω με αυτούς,  είναι σα να τα βάζεις με τους λύκους που φυλάνε τα πρόβατα. Λύκοι είναι και θα τα φάνε και είναι λογικό! Η φύση τα ορίζει αυτά! Αλλά,… όλος αυτός ο κόσμος δε νιώθει? Και το χειρότερο είναι ότι νιώθουν… Νιώθουν την ελπίδα, που τους πεθαίνει πάντα τελευταία, η ελπίδα μπας και βολευτούν σε καμία δουλεία, μπας και ορθοποδήσουν τα παιδιά τους σε καμιά καλή θέση και ας πάει στα κομμάτια ο κόσμος όλος! Αυτός  ο λαός δε θα μάθει ποτέ να στέκετε στα πόδια του.. αυτός ο κατά τα άλλα ‘φωτισμένος’ λαός δε θα πιστέψει πότε στη δύναμη του, όσο αφήνει ή μάλλον βάζει από μόνος του, τους λύκους να τους φυλάει. 

(Εννοείτε πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους λύκους, σα ζώα, το σύστημα που ακολουθούν οι αγέλες τους είναι καλύτερο από το δικό μας!)             

Ρίξτε και μία ματιά σε αυτό του φίλου Balidor και σε αυτό από το Σώμα που χορεύει..

I still try.. . . .....

2010-09-13T01:32:00.000+03:00

Άδειοι δρόμοι

2010-08-15T17:35:00.000+03:00

Διήμερο… !

2010-07-30T22:11:00.015+03:00

Ο Βράχος

Το Πέταλο και το Φανάρι. .................

Μπίρες στης αυλής το τραπέζι.

.......

......

.....

...

ΚαΙ ΚαΛέΣ ΔιαΚοΠέΣ….. ΜέΣα ΚαΙ έΞω ΑπΟ τΗ πΟλΗ…!!!

Τελευταία πτήση? μάλλον.....!

2010-07-18T15:58:00.003+03:00

..Ποιος σας είπε ρε ότι δεν έχω φτερά?!!!! Μπούρδες!... Εγώ θα πετάξω!....

Και όπως λέει και ένα τραγούδι των Χαϊνηδων : ''...στην άκρη του γκρεμού αν δε κοιτάξεις ποτέ σου δε θα μάθεις να πετάς!...'' 

Καλή βδομάδα! ;))