Έχω φάει όλη την πόλη…

‘Κάπου εδώ θα είναι! Που στο διάολο πήγε πάλι;

Έχω φάει όλη την πόλη… συνήθως πάει στα σκοτεινά στενά γύρο από το λόφο… όταν θέλει κρύβεται καλά! Και αν δεν τη πάρεις με το καλό δε βγαίνει που να κωλοχτυπιέσαι!!! Και το κακό είναι ότι δε της έκανα και τίποτα!!! Χωρίς κανένα λόγο, φόρεσε το καπελάκι της και δρόμο τον ανήφορο! Κάτσε ρε καλή μου!!!! Αφού τα πάμε καλά!!! Τόσα έχουμε περάσει!!! Και στρατό κάναμε μαζί!!! Που πας; Τώρα ; Τώρα αρχίζουν τα καλά! ΝΑΙ! Και τα δύσκολα! Αλλά δε βγαίνει αλλιώς, σε θέλω και χωρίς εσένα... δε θα καταφέρω τίποτα!............’

Δύσκολος καιρός! Γνωστό εδώ και χρόνια, για να επιβιώσεις θέλεις δύναμη, ( αυτή ψάχνω.. θα τη βρω…) αν και απ’ ότι φαίνεται, για κάποιους, δεν είναι το μόνο!!! Και τι να κάνεις αν το μόνο σου όπλο είναι η εσωτερική σου δύναμη;;; Τουλάχιστον να μη τι χάσεις ε;! Ή να ξέρεις να την βρίσκεις!

Βλέπω γύρω μου κόσμο με τρέλα όπλα, οπλοστάσια να δουν τα μάτια σου! Έχουν μεγάλες γλώσσες, ταλέντο υποκριτικής, ειδικά παπούτσια αναρρίχησης πάνω σε πτώματα και σε ανθρώπους, τηλέφωνα υπουργών, αμέ! Έχουν κι αλλά! Ανήθικα μυαλά, μεγάλο κώλο, ανοιχτά πόδια και φερμουάρ, ρουφιανιλίκι, ένα σκασμό όπλα! Τι να κλάσουν τα συμβατικά!!! Και τώρα που είναι και ευρωεκλογές, έχουν βγει όλοι στη γύρα! Δεν υπάρχει πλατεία χωρίς τραπεζάκι!!!! Πανηγύρι Δημοκρατίας!!!! Φυλλάδια σορό (πόσα δέντρα έκοψαν πάλι? Λογικά θα έφτιαξαν κάποιον αυτοκινητόδρομο, σε κάποια δασική έκταση που έκανε το λάθος να υπάρχει ακόμα!... ) εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται!!!! Ε ρε πούστη!

Δύσκολος καιρός…. Θα παλέψω με ότι έχω…Δεν έχω τα όπλα της ‘νέας τεχνολογίας’ βέβαια, αλλά έχω άλλα!…. Έχω φαντασία, όρεξη, ένα μυαλό που όλο ιδέες κατεβάζει , φιλότιμο, ανθρωπιά, χιούμορ γιατί αλλιώς δε τραβάει, όνειρα (όχι να γίνω διευθυντής σε πολυεθνική, ούτε να βάλω γραβάτα και σκαρπίνι) έχω μια κιθάρα, ένα σαραβαλάκι που όλο σε μπελάδες με βάζει, μια μπλοκογειτονιά, θάρρος να τα βάλω με το τέρας μου και τα δικά τους… Και πολύ αγάπη για να ζήσω! Και άλλα διάφορα, δεν είναι λίγα!...... Αλλά.. που κρύφτηκε σήμερα η δύναμη μου;;;

Κάπου εδώ θα είναι!!! Που στο διάολο πήγε πάλι;

Έχω φάει όλη την πόλη! Κάτω από αυτοκίνητα κοίταξα, πίσω από μπουγάδες κοίταξα, πάνω σε δέντρα ανέβηκα, σε ταράτσες τη γύρεψα, σε πάρκα κοίταξα, στις πλατείες βρήκα μόνο κομματόσκυλα και κάτι υπέροχα αδέσποτα να κυνηγάνε ένα περιπολικό, ούτε εκεί ήταν….. ε που στο δαίμονα είναι;;;;;….

Α! λίγο πιο πάνω είναι ένα μαγαζάκι που καθόμαστε με τους φίλους μου… ίσως τη βρω εκεί….

Υ.Γ.: Εύχομαι να μη βρω τη δύναμη μου σα τη πρώτη φώτο του κειμένου... :)

..........

..................

Πώς θα ένιωθες αν το να σε τεμαχίζαν και να σε αποκεφαλίζουν θεωρούνταν "σπορ"!;

Το καλό μου ξωτικό η Ireth, μου έστειλε σε mail το παρακάτω…..

Η Νορβηγία και ο Καναδάς έχουν τώρα ένα καινούργιο είδος τουρισμού. Αυτούς που σκοτώνουν μωρά φώκιες. Το αποκαλούν "σπορ"..

Θες και εσύ να το αποκαλέις σπορ;

Είναι αυτός αθλητής;

Γιατί;

Είσαι η μόνη μας Ελπίδα !!!

Αυτές οι βαρβαρότητες δε μπορεί να είναι υπαρκτές στην σημερινή κοινωνία..

Μη μας γυρνάς την πλάτη, είμαστε απροστάτευτες..

Ξέρω ότι αυτές οι εικόνες είναι επίπονες, αλλά εμείς είμαστε που νιώθουμε τον πόνο. Μας σφάζουν και συμβαίνει ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ...

Τι τους δίνει το δικαίωμα να μας σκοτώνουν; Ποιός είναι αυτός που αποφασίζει για τη ζωή και το θάνατο;

Τι είδους άθλημα είναι αυτό; Δεν έβλαψα κανέναν..Απλά κολυμπούσα εδώ κοντά

Παρακαλώ, βοήθησε εμένα και τους φίλους μου...

Δε μπορείς να αγνοήσεις αυτές τις εικόνες.. Μένοντας σιωπηλός χωρίς να κάνεις τίποτα γίνεσαι συνένοχος...

Χρειαζόμαστε βοήθεια

ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΦΩΚΙΩΝ

..............................

..........Πραγματικά θέλω να βρω έναν τέτοιο μαλάκα και να του κανω το κεφάλι κομμάτια!

12 μήνες Αδικαιολογήτως Απών!(από τη ζωή μου!)

365 μέρες αηδίας…..

Ένα χρόνο πριν τέτοια μέρα, τα είχα βάψει μαύρα! Ήταν η ώρα να κάνω τη θητεία μου….! Ζόρι μοναδικό! Από εκείνη την μέρα στο μυαλό μου ήταν η σημερινή!!!

Κούραση, νεύρα, πληγές από τα άρβυλα, προσβολές, βλαστήμιες χωρίς τελειωμό, τσιμπήματα από κοριούς και κουνούπια(Έβρου) και πολύ αηδία, ήταν λίγα απ’ αυτά που έζησα αυτούς τους μήνες..

Σίγουρα έζησα και καλές στιγμές…! Πάντα υπάρχουν..

Από τότε που μπήκα σκεφτόμουν αυτή την ανάρτηση, δε θέλω και πολύ να τη κάνω, αλλά μου το είχα υποσχεθεί! Από τότε που κούρεψα τα μαλλιά μου…..! Αν την έκανα ενώ ήμουν φαντάρος θα έγραφα πολλά και διάφορα!.. Αλλά σήμερα, που είμαι και πάλι πολίτης και το έχω ακόμα νωπό στο μυαλό μου, δεν θέλω να το θυμάμαι και πολύ… Απολύθηκα! ΛΕΛΕ όπως λέγαμε μέχρι σήμερα το πρωί που είχαμε ακόμα την στρατιωτική ταυτότητα! Που σημαίνει: Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους!

Και επειδή το είχα υποσχεθεί και αυτό στον εαυτό μου, θα αφιερώσω το παρακάτω τραγούδι σε αυτούς που μας έσπασαν τα νεύρα!!!

Άντε! Και καλός πολίτης!!! (όπως το πάρει κανείς!)

Και καλώς ήρθα πίσω στα ιστολογία!

πονάει η αλήθεια…..

….. ποίος είναι πραγματικά ο τυφλός;…;..;….;;;!

Β. Ιρλανδία, Ντέρρυ, 30 Ιανουαρίου 1972

Ματωμένη Κυριακή…

Δύο λέξεις που στο μυαλό τον ιρλανδών και όχι μόνο, θυμίζουν ένα από τα πιο τραγικά γεγονότα στην ιστορία, που έλαβε χώρα στο Ντέρρυ της Β. Ιρλανδία στις 30 Ιανουαρίου 1972 ημέρα Κυριακή….

Σε μία πορεία διαμαρτυρίας που οργανώθηκε από την Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Β. Ιρλανδίας με βασικούς στόχους την αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και την αποχώρηση των βρετανικών στρατευμάτων από τη Β. Ιρλανδία. Η Ένωση αυτή είχε δημιουργηθεί από φοιτητές, εργάτες και αριστερούς με την υποστήριξη πλήθους άλλων οργανώσεων, και η δράση της επικεντρωνόταν σε 6 βασικά σημεία:
1 Στην ισοτιμία όλων των πολιτών, καθολικών και προτεσταντών.

2 Στην απόσυρση των οδοφραγμάτων από τις καθολικές συνοικίες.

3 Στην κατάργηση όλων των νόμων που επέβαλλαν διακρίσεις.

4 Στη δίκαιη λύση ειδικών ζητημάτων, όπως το στεγαστικό και η διανομή των αγροτικών εκτάσεων.

5 Στη διάλυση της RUC, δηλαδή της Βασιλικής Προτεσταντικής Αστυνομίας.

6 Στην κατάργηση του άρθρου 5 που προέβλεπε κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης.

Την πορεία ανέλαβε να επιτηρεί το 1ο Τάγμα του Συντάγματος αλεξιπτωτιστών των βρετανών υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Ντέρεκ Ουίλφορντ, μια στρατιωτική μονάδα που ήταν γνωστή για τη σκληρότητά της, ενώ στον χώρο βρίσκονταν και ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Παρά το τεταμένο κλίμα, η διαδήλωση εξελίχθηκε αρχικά ήσυχα και, όταν οι διαδηλωτές - που αριθμούσαν περίπου 10.000 άτομα - έφτασαν μπροστά στα οδοφράγματα, οι διοργανωτές αποφάσισαν να τη σταματήσουν εκεί και να αποχωρήσουν προς την αίθουσα όπου θα γινόταν η κύρια εκδήλωση. Σε εκείνο το σημείο έλαβαν χώρα μικρής κλίμακας επεισόδια όπως η ρίψη πετρών από τους διαδηλωτές και η χρήση δακρυγόνων από την αστυνομία, αλλά αυτά ήταν συνηθισμένα πράγματα για τη συγκεκριμένη εποχή και τον συγκεκριμένο χώρο. Εκείνη τη στιγμή όμως έκαναν την εμφάνιση τους οι βρετανοί αλεξιπτωτιστές καθώς και δυνάμεις τεθωρακισμένων!!! -Αν έχεις τον θεό σου Άνθρωπε;;; για λίγες πέτρες και λίγα δακρυγόνα να έρθουν τα κομάντο!- ενώ οι δυνάμεις καταστολής άρχισαν να καταδιώκουν και να συλλαμβάνουν κάποιους από αυτούς που είχαν παραμείνει στον χώρο.

Στο σημείο εκείνο ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί, (αληθινά πυρά!) Ο τρόμος κυριάρχησε, ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος προς όλες τις κατευθύνσεις, ουρλιαχτά φωνές, φόβος, παγωμένα βλέμματα και η γνώστη ανατριχίλα της ραχοκοκαλιάς. Οι στρατιώτες πυροβολούσαν εν ψυχρώ ακόμη και άτομα που προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους τραυματίες, όπως ο Μπέρναρντ Μακ Γκίγκαν που δολοφονήθηκε ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει κάποιον κουνώντας λευκό μαντίλι. Συνολικά, 13 δολοφονούνται επιτόπου, 26 τραυματίζονται από τα πυρά και άλλος ένας ξεψυχάει έπειτα από 4 μήνες. 6 από τους νεκρούς ήταν ανήλικοι……. Μόλις 17 χρονών… 5 από τους νεκρούς πυροβολήθηκαν στη πλάτη την ώρα που έτρεχαν να σωθούν! (να χαρώ εγώ κομάντο!)

Νεκροί έπεσαν:

• John (Jackie) Duddy 17 χρόνων
• Patrick Joseph Doherty 31 χρόνων
• Bernard McGuigan 41 χρόνων
• Hugh Pious Gilmour 17 χρόνων
• Kevin McElhinney 17 χρόνων
• Michael G. Kelly 17 χρόνων
• John Pius Young 17 χρόνων
• William Noel Nash 19 χρόνων
• Michael M. McDaid 20 χρόνων
• James Joseph Wray 22 χρόνων
• Gerald Donaghy 17 χρόνων
• Gerald (James) McKinney 34 χρόνων
• William A. McKinney 27 χρόνων
• John Johnson 59 χρόνων

14 άτομα νεκρά, 26 τραυματίες επειδή ζήτησαν τα αυτονόητα…..

Δυστυχώς η Ματωμένη Κυριακή στο Ντέρρυ δεν είναι η μόνη, πολλές Κυριακές έχουν ματώσει… όπως και Δευτέρες, Τρίτες και όλες οι μέρες της βδομάδας……

Οι U2 το 1983 έγραψαν το τραγούδι Synday, Bloody Sunday, για το γεγονός αυτό, όπως και ο Τζων Λένον ο Πώλ Μακάρτνεϋ και ο Κρίστι Μούρ έχουν γράψει τραγούδι για τη Ματωμένη Κυριακή. Επίσης έχουν γυριστεί και δύο ταινίες.